هروقت مسایل اجرایی یه کاری راکد بشه (مثل وضعیتی که چند سال اخیر تو اکثر کارا هست)، بلافاصله مسایل حاشیه‌ای زیاد می‌شن.

انگار آدما یه انرژی‌ای دارن که باید هرجور شده مصرفش کنن؛ وقتی کار اجرایی همه اون انرژی رو نگیره، چاره‌ای نیست جز این‌که معطوف حاشیه بشه.

دوستان، عزیزان، و همکاران:

کسی که یه لا پیرن تنشه و احساس می‌کنه سردشه، می‌تونه یه چیزی روش بپوشه که سردش نشه.

کسی که یه تیشرت پرپری تنشه که گرمشه، هیچ کاری نمی‌تونه بکنه که گرمش نشه.

خاموش کنین این سیستم گرم‌کننده کثافت رو!

داشتم لیست برنده‌های جشنواره رسانه‌های دیجیتال رو می‌دیدم که یکی از مواردش که یه "اختراع"‌بود به شدت نظرم رو جلب کرد: آینه‌ای که می‌شه با اتصالش به لنز عکس پانورامای 360 درجه گرفت.

بعد از یه کم جستجو به این صفحه هم رسیدم که توش این ماجرا رو اختراعی به شماره 42243 از همون آقا، مهدی بیک محمدلو، معرفی می‌کنه:

http://www.parsinvent.com/inventdb/000001mbml/inv1.html

و مشکل من با کل این ماجرا اینه که همچین چیزی سال‌های ساله که تو دنیا به طور تجاری تولید می‌شه و خود من هم چند سال پیش با گرفتن مشخصات و طرحش یکی ساختم. اصلا هم کار سختی نبود، آینه رو سفارش دادم به یه کارگاه ساخت لنز و عدسی، با حدود 150 تومن "اختراع" خودم رو تحویل گرفتم!

چند وقت پیش آموزش و پرورش یه جشن برای تقدیر از نویسنده‌های کتاب‌های جدید درسی و رونمایی کتاب‌ها گرفته بود و امروز هم جشن دومی برگزار شد. به خاطر کتابی که این اواخر برای آموزش و پرورش نوشتم دعوت شدم و یه عالمه سخنرانی گوش دادم.

نکته جالبی که تو سخنرانی یکی از مدیران رده بالای آموزش و پرورش بود این بود که تاکید می‌کرد یکی از مسایلی که تو تالیف کتاب‌های جدید در نظر گرفتن، رفع کلیشه‌های تبعیض جنسی بوده!

البته قطعا با این اصطلاحاتی که من می‌گم ماجرا رو نگفت، چون این‌ها تو کانتکست دیگه‌ای هستن و بار معنایی‌شون فرق می‌کنه، ولی معنی حرفایی که می‌زد دقیقا همین بود. خیلی از این بابت خوشحال شدم. کشف و حذف کلیشه‌های تبعیض جنسی کار خیلی سختیه... اکثرشون به شدت مخفی‌ان. مطمئنن نمی‌شه به این راحتی تمام کلیشه‌ها رو حذف کرد، ولی شروعِ این کار با کلیشه‌های واضح و کلی قدم‌های اول راهیه که به جاهای بهتری ختم می‌شه.

داریوش آشوری اگه تو عمرش کاری نکرده باشه جز ترجمه چنین گفت زرتشت، می‌شه ادعا کرد که خیلی بیشتر از سهمش به ایران ادای دین کرده؛ ترجمش در حد جادوس...

ولی، مسئله اینه که به جز اون کار کارهای خیلی بزرگ دیگه‌ای هم کرده. امروز که داشتم مطلبی رو تو یکی از وبلاگ‌های همیشگیم می‌خوندم، آدرس یه مقاله کوتاهِ داریوش آشوری رو پیدا کردم. 

پیشنهاد می‌کنم حتما این مقاله رو بخونین. کاملا کاربردیه و سه مطلب مهم نگارشی رو با مثال‌های زیاد توضیح می‌ده. اگه این سه مطلب رو تو نوشتن رعایت کنین، متنتون خیلی خیلی بهتر می‌شه. اگه از من می‌شنوین این مقاله رو از دست ندین.

در ضمن، یادآوری می‌کنم که داریوش آشوری همیشه اونقدری که تو این مقاله به نظر میاد عصبانی نیست!

یه چیزی هست که به هر بیانیه حقوق بشری باید اضافه بشه، همچین هم از آزادی اندیشه و آزادی بیان کمتر نیست!

هر انسانی حق دارد که بدون پدرسوختگی، باندبازی، دزدی و دلالی در حدی متوسط پول‌دار شود و اعتبار و احترام هم کسب کند.

یکی بود می‌گفت اگه به جای هر بار تشکر یه دلار بهم داده بودن الان پولدار بودم.

خوب بد نیست، خیلی هم خوبه، ولی من ترجیح می‌دم به جای هر بار که لازم بوده ازم تشکر کنن و نکردن یه دلار بهم بدن تا خیلی پولدارتر باشم.

اون قدیما که تبادل اندیشه سخت بود، اندیشه‌هایی که تبادل می‌شدن خیلی ناب‌تر از اونی‌ان که الان باید تحملش کنیم... 

هر روز باید گوگل ریدر رو باز کرد و صدها مطلب جدید رو تو یه چشم به هم زدن رد کرد، به امید دیدن یه خط مطلبی که مزه بده... از همونایی که قدیم با هر روز باز کردن بیست سی تا وبلاگ حداقل یکی دوتاشو می‌شد پیدا کرد...

هر چیزی بگیر نگیر داره، حتی مردن! یه عده‌ای به یه دلیل کشته می‌شن، یکیشون معروف می‌شه و تبدیل می‌شه به سمبل، اونای دیگه هیچی... حتی ممکنه ننه بابای بعضیاشونم هنوز ندونن که بچه‌شون مرده...

آره، بگیر نگیر داره...

داشتم تو سایت خانه کتاب می‌گشتم و آمارهای نشر رو مرور می‌کردم؛ این اطلاعات رو در مورد میانگین تیراژ کتاب‌ها استخراج کردم:

سال‌های 73 تا 82: حدود 5200 نسخه

سال‌های 83 تا 87: حدود 4100 نسخه

سال 88: حدود 3000 نسخه

اینجا هر فرد حریمی خصوصی داره که در اون کاملا امنه و آزادی داره؛ هیچ کس هم مجاز نیست که به حریم خصوصی دیگران تجاوز کنه.

البته مشخصه که هر جایی حریم خصوصی نیست؛ حریم خصوصی خلاصه می‌شه در قبر.

دارم از زور خواب می‌میرم، فردا هم 7 صبح جلسه دارم.

دلم نمیاد برم بخوابم، احساس می‌کنم اگه الان برم بخوابم که هم خستگیم در بره و هم فردا صبح راحت‌تر بتونم بلند شم، اسیر روزمرگی شدم.

حالا ممکنه بگین فرافکنیه، چه اشکالی داره؛ من فقط دلم می‌خواد این هم در نظر گرفته بشه که پشتش به شبهه-استدلاله. اینی که می‌گم شبهه-استدلاله و نمی‌گم مثلا استدلاله یا سنده یا مدرکه یا اثباته یا اینطور چیزا هم دلیلش این نیست که ضعیف‌تر از اوناییه که مردم می‌گن این‌طوریه، اینه که من تو نسبت دادن این چیزا سخت‌گیر ترم.

ااااه، خسته شدم، می‌رم می‌خوابم، بعدا درباره اون چیزی که ممکنه بگین فرافکنیه و من نمی‌گم که نگین فرافکنیه و فقط می‌خوام تاکید کنم و شما قبول کنین که پشتش یه شبهه-استدلاله صحبت می‌کنم.

آره، خیلی کارا از رو ترسه. حالا یه سری‌هاش از رو ترسه، یه سریش از ترسِ ترسیدن. به هر حال ترسه... ترس....

طبق گزارش‌های رسیده، هر هفته بالغ بر پنج مادر برای ساکت و متفرق کردن کودکان خردسال خود از گاز اشک آور استفاده می‌کنند. کارشناسان معتقدند که برای تحت کنترل بودن این مسئله، باید مدیریتی متمرکز بر آن اعمال شود.

کارشناسان همچنین می‌گویند که...

یه آدمی بود یه زمانی به یه دلایلی فکر کردم وبلاگش جالبه، گذشتمش تو گوگل ریدر. بعد یه مدتی پشیمون شدم و برداشتمش. آخه نوشته‌هاش یا بده و لج منو در میاره، یا حتی خوبه، ولی باز هم لج منو در میاره.

الان که این لعنتی تو گوگل ریدرم نیست، حداقل روزی دو سه نفر پنج شیش تا مطلبش رو شیر می‌کنن. این خودش یه بدی، یه بدی دیگه این که بین شیرهاشون تکراری هم زیاده. همه این‌ها یه طرف، یه چیز دیگه این‌که هروقت گوگل ریدر قراره گیر بکنه و خونده شده‌ها رو خونده نشده فرض کنه، میخوره به پست این آدم و باز مطالبش میاد تو لیست مطالب من! حتی رد کردن مطالبش هم لج منو در میاره.

کجا فرار کنم نمی‌دونم... بابا این حال منو به هم میزنه!!!

بله، می‌شه بهش گفت برخورد دیالکتیکی، ولی مشکل اینه که انقدر سعی کردین با فرضیات طرف مقابلتون بهش گیر بدین که یادتون رفته خودتون هم فرضیاتی داشتین!

در ضمن فراموش نکنین اون‌هایی که وسیله رو قربانی هدف کردن معمولا به "هدف" دیگه‌ای رسیدن.