Wednesday, September 19, 2007
داریوش

زمان دبیرستان، اون دو سال اول که با سرویس میرفتم و میومدم، اتوریته‌ای تو مینیبوسمون داشتیم که از آهنگ‌های داریوش خوشش میومد. نتیجه:‌ هر روز داشتیم داریوش گوش می‌دادیم. همونی که توش سال دو هزار و اینطور چیزا داره.
نمی‌دونم چطور یه مجموعه آهنگ می‌تونه انقدر افسرده کننده باشه!

من... من شاید از اون آدمایی ام که مثل خیلی دیگه از شماها، تو ناخودآگاهش کردن که آهنگ ایرانی گوش دادن بی کلاسیه.... الان، این آدم با کلاس، یاد اون آهنگا افتاده... به اضافه هوای تازه و خنک صبح که با دود مینیبوس مخلوط شده.

ادامه ماجرا...